Durf jij je kinderen voor je te laten koken?

Mijn dochter kan niet koken. Ze kan nog geen ei bakken. En daar kan ze niks aan doen. Ik ben simpelweg een dictator in de keuken. Ik duld niemand om me heen. Ik heb het haar dus niet geleerd. En mijn zoons ook niet. Jongste wil nog wel eens een taart bakken, maar dat doet hij dan bij voorkeur als ik mijlenver weg ben. Anders ga ik mopperen en smoezen bedenken waarom het dus echt niet kan vandaag. Hij bakt namelijk serieus waar verrukkelijke chocoladetaarten en ook voor een zandgebakje met roomkaastopping draait hij zijn hand niet om.

Koken

Maar die bende achteraf; daar heb ik gewoon niet altijd (nooit eigenlijk) zin in. De keuken is mijn domein. En daarmee uit. REORGANISEREN Van die halsstarrige houding heb ik wel eens spijt. Afgelopen week bijvoorbeeld. U heeft er misschien wat van meegekregen, maar we zijn dus aan het reorganiseren bij TMG en dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Collega’s waar je jaren mee hebt samengewerkt, staan op het punt van vertrekken. Je neemt afscheid, slikt een paar brokken weg uit je keel en zegt dat je echt contact gaat houden. Terwijl je weet dat dat het er in de praktijk zo vaak niet van komt. Hoe graag je ook wil en hoe zeer je die collega ook gaat missen. Dat doet nu al pijn, nog voor een laatste werkdag is aangebroken. Twee verliefde knullen en pasta op ‘lelijke borden’ FOTOSHOOT En omdat iedereen met van alles en nog wat bezig is, blijft er werk liggen. Mijn mailbox puilt uit, ik heb op zaterdag een fotoshoot in mijn eigen huis georganiseerd en zie plotseling mijn keukenkastjes met andermans ogen (wauw, best afgebladderd), net als de muren in de huiskamer (kunnen wel een likje kalk gebruiken) en mijn ramen (hoe lang kunnen we eigenlijk al niet meer naar buiten kijken?) En dus moet er tussen de bedrijven door geklust, gepoetst en geruimd worden. De schijf van vijf raakt met de dag meer en meer op de achtergrond. Ik noem de pizzakoerier nog net niet bij de voornaam, maar dat komt ook omdat ik de pizza afwissel met sushi en spareribs. ZAL IK KOKEN? Op de dag dat ik culinair zo diep ben gezonken dat ik kant- en klare pastasaus op de spaghetti schep (en dat is dus echt heel erg tegen mijn principes in), zegt Dochter: ‘zal ik anders mogen koken?’ Ze woont inmiddels een paar maanden samen. Ik ging ervan uit dat het Schone Kind dagelijks het eten verzorgde. De laatste keer dat ik hem zag, leefde hij immers nog. Hij was, zeg maar, nog niet vergiftigd door haar kookkunsten. ‘LEKKER ‘Natuurlijk kookt hij niet iedere dag’, zegt ze beledigd. ‘We koken om de beurt. En meestal vindt hij mijn eten heel lekker.’ Ik heb er een hard hoofd in. Dat is de liefde, vermoed ik. Het kan niet zo zijn dat het kind dat ook al mooier is dan ik, beter kan tekenen en ook nog eens kan zingen en gitaar spelen, nu ook nog dat ene kan waarin ik tot nu toe uitblink. Ze jat mijn lippenstiften, mijn schoenen; zijn nu ook mijn kookboeken niet meer veilig? Als ik thuis kom uit mijn werk, vraagt ze waar de stamper is. De bloemkool staat uit te dampen. ‘Daar maak ik puree van’, zegt ze. ‘Dek jij vast de tafel? Dan bak ik nog even de zalm met notenkorst. De salade staat al op tafel.’ Huh? Kan mijn kind koken? Het moet niet gekker worden… ‘O ja, en als je je boeken van Jamie Oliver zoekt; die heb ik even geleend.’ Marjolein Hurkmans RECEPT Nodig teentje knoflook 1 bloemkool 200 ml slagroom 1 laurierblaadje Bereidingswijze Snijd de knoflook in plakjes en verdeel de bloemkool in kleine roosjes. Laat de slagroom met de knoflook en het laurierblaadje 6 min. zachtjes tot tweederde inkoken. Kook ondertussen de bloemkoolroosjes 5 min. in water met zout. Verwijder het laurierblaadje uit de pan en pureer de bloemkool met de slagroom en de knoflook tot een puree. Breng op smaak met peper en zout.” Uit de televaag dus.

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!