Ingezonden bericht: Het verhaal van een bezorgde ouder

De bezorgde ouder:

Waar ben ik met mijn gezin nog veilig?

Dat is de vraag die steeds bij mij opkomt.

Ik ben zelf een halfbloed, mijn moeder komt uit een ander land. Mijn ouders hebben elkaar op een vakantie leren kennen en daar ben ik uit voorgekomen. Ik ben hier geboren, opgegroeid met Nederlandse normen en waarden en noem en voel mij dus ook Nederlands. Gewoon omdat ik dat ben.

Soms denk ik, ik zou eigenlijk het voorbeeld zijn voor zoveel mensen die niet 100% Nederlands bloed hebben. Maar zo voelt het niet. Helaas willen mensen nu eenmaal islamisering, misschien uit schuldgevoel, ik zal uitleggen wat ik bedoel.

Mijn ouders zijn verhuisd, ze wonen in het land waar mijn moeder vandaan komt.

Ik werk en heb een dochter  waar ik ontzettend trots op ben, ze is lief en zorgzaam. Ze vraagt weleens naar opa en oma maar zomers gaan we er regelmatig heen met vakantie dus die band blijft wel goed.

Ik voed mijn kind ook tweetalig op, tenminste, dat probeer ik wel 🙂

Ondanks wij een gelukkig bestaan hebben zijn we wel ontzettend bang, bang voor de toekomst. Ik hoop dat mijn kind net zo’n zorgeloos leven krijgt dan ik genoten heb.

Ik mag in dit land leven hoe ik wil en daar ben ik dankbaar voor. Als tegenprestatie ben ik overtuigd PVV stemmer.

Met de huidige veranderingen van de wereld en Europa zijn we daar niet zeker van dat onze kinderen een zorgeloze toekomst tegemoet gaan.

Mijn opa heeft weleens gezegd, kind, ik heb mijn tijd er hier gelukkig opzitten. Ik heb geleefd, dat zal voor jullie moeilijker worden.

Ik snapte als kind niet wat hij bedoelde, maar nu des te beter. Helaas.

Leven hoe ik het ken is niet meer.

Ik speelde als kind buiten, zetten mijn fiets tegen een boom en ging voetballen op straat. Als de bal in een tuin kwam kreeg je die gewoon terug, die tijd was het.. En als ik klaar was stond mijn fiets gewoon nog tegen de boom.

Ik hoefde op school geen rekening te houden met islamitische kinderen die niet gekwetst mochten worden, ik was niet bang op straat dat er asielzoekers in de buurt waren of dat ik mensen zou zien demonstreren met IS vlaggen. Ik was kind en kon nog kind zijn.

Mijn kind heeft geen zorgeloos leven, nu al niet. Op school hebben mensen een hoofddoek op, vrij voor ramadan en suikerfeest, ze vieren geen Pasen en kerst meer op school, zei ze laatst.. Ik brak.

Ik mag niet een dag vrij om met je mee te gaan, moslimkinderen krijgen wel vrij maar dat is hun geloof.

Dit is hoe het begint, zelfs kinderen zien het. Islamisering.

Lieve mensen, de gedachte dat u niet nationalistisch mag denken en u geen Nederlander mag voelen terwijl wij hier wonen en werken, die gedachten is niet juist. We moeten juist trots zijn op ons land, het is ons land.

-Kind, over een aantal jaar zal je zelf een hoofddoek op moeten als je in leven wilt blijven, de groeiende islam zal ons niet sparen.

De islam is geweld en heersing, de meester of juf op school zal je dit niet vertellen, al weten ze dat het zo is.

Waar kan ik met mijn gezin nog heen? Is de wereld van de islam? Kunnen wij nog in vrijheid genieten? En over 10 jaar?

Ik kan s avonds in bed alleen mijzelf beloven er voor mijn gezin te zijn, mijn Nederland te verdedigen ook al zie ik met een bloedend hart de islam ook hier groeien.

Wat het ook zal worden, mijn kind zal later zeggen dat ik voor onze vrijheid gestreden heb, ik hoop dat u dat ook doet.

Een bezorgde ouder.

2 thoughts on “Ingezonden bericht: Het verhaal van een bezorgde ouder”

  1. In de jaren 50 en 60 werden wij geacht om te emigreren namens de regering want NL was te vol. Honderduizenden werkmensen zijn geëmigreerd en gelijktijdig haalde men de gastarbeiders binnen met de bijkomende gezinshereniging. Toen ik begin 20 was en ging samenwonen kregen we een flat die ook gevuld werd met Antilianen Tamils Somaliërs en weet ik niet wat met de bekende problemen. Toen was daar ineens Janmaat. Op mijn werk kregen ze er lucht van dat ik op Janmaat stemde, en dat kostte bijna mijn baan. Toen besloten we om geen kinderen te nemen. Mijn ouders zijn al overleden en de Nederlanders vonden het best dat verzorgingshuizen dicht gingen en bevolkt wordt door gelukszoekers en de oudjes nu thuis blijven zitten met een goed gevulde luier, De autochtone jeugd mag ongeveer 10 jaar wachten op een huurwoning en de statushouders hebben voorrang. Mijn vaste baan waarbij ik 19 euro bruto verdiende, doe ik nu voor 11 euro als flexwerker. Voedselbanken hebben we nu, huisuitzettingen en mensen die hulp nodig hebben zwerven over straat. Zelfs de meeste gevangenissen zijn gesloten, omdat volgens de regering de criminaliteit gedaald is, kuch. En de meeste mensen scheelt het nog steeds geen bal, zelfs in mijn familie maakt men zich drukker met kinderen baren en appie hein zegeltjes. Nu ik bijna 60 ben kijk ik uit naar de dag dat ik met pensioen mag, zijn nu al aan het rondspeuren naar een goedkope moslimvrije enclave waar we nog kunnen genieten. In dit land geloof ik niet meer. Hier zal eerst net als in de rest van Europa een burgeroorlog uitbreken. Of ik helderziende ben of niet, de tijd zal het leren, maar wat er nu allemaal gebeurd, wist ik 35 jaar geleden al. En dan de graaicultuur die geeft Nederland straks ook het laatste zetje. Succes allemaal in de toekomst. Ik hoef het mijn kinderen niet te vertellen waarom de meeste opa’s en papa’s Oma’s en mammies altijd traditioneel gestemd hebben.

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!