Een effectieve en toch humane oplossing voor de migratiecrisis

 

Mijn plan om de migratiecrisis te stoppen zal voor EU-voorvechters voelen als een gewelddadige breuk met het verleden. Maar als we de Europese vrede, veiligheid en vrijheid willen behouden, zijn stevige ingrepen onvermijdelijk.

De aanpak van de migratiecrisis moet aan minstens drie voorwaarden voldoen: hij moet niet in strijd zijn met de westerse, gemeenschappelijke, dus niet-persoonlijke ethiek; hij moet niet in strijd zijn met de democratische rechtsstaat; hij moet uitvoerbaar zijn.

Dus bij de aanpak van de migratiecrisis moeten ethische, politieke en rechtsstatelijke beginselen worden afgewogen.

Anarchie

De eerste vraag die iedereen voor zichzelf moet beantwoorden, luidt: wat zouden de consequenties zijn van een oncontroleerbare volksverhuizing? Ik vermoed dat hierover inmiddels bijna consensus bestaat: bij ongecontroleerde volksverhuizing zullen miljoenen mensen uit Afrika en het Midden-Oosten zich willen vestigen in het westen en noorden van Europa.

Dit zou een ernstige dreiging zijn voor de vrede, de veiligheid en de vrijheid in Europa. Interetnische conflicten en anarchie zouden bijna onvermijdelijk zijn. Dit wil niemand.

Mini-Schengen

Een duurzame en effectieve controle aan de buitengrenzen van de Europese Unie is een voorwaarde bij de aanpak van de migratiecrisis. Er komt, wonderen daargelaten, geen gezamenlijke aanpak voor de migratiecrisis waarbij alle EU-lidstaten zich aansluiten.

Dus moet een ander model worden ontwikkeld. Het enige haalbare model is het instellen van een ‘mini-Schengen’. Bij dit model blijft de economische schade beperkt – de belangrijkste economieën van Europa blijven immers binnen zo’n mini-Schengen.

Is dit een gewelddadige breuk met de Europese traditie? Emotioneel gezien wel – voor eurofielen althans – maar rationeel gezien niet. Het is slechts een tijdelijke correctie omwille van het behoud van het geheel.

Overbodig

Bovendien zullen landen die buiten mini-Schengen vallen hun best doen om toe te treden. Dat is precies de Europese grondgedachte: de aantrekkingskracht van het succesverhaal verleidt andere landen om toe te treden tot Schengen.

Natuurlijk zouden onder deze omstandigheden enkele verdragen niet ongeschonden blijven: het Schengenverdrag, het Vluchtelingenverdrag en het Dublin-verdrag. Dat laatste is nagenoeg overbodig.

Deze verdragen worden ook in de huidige situatie niet al te strikt nagekomen. En het Schengenverdrag zou voor het instellen van een mini-Schengen moeten worden gewijzigd; het Vluchtelingenverdrag zou volgens de nieuwe realiteit juist op een behoorlijke wijze kunnen worden uitgevoerd.

Uitzichtloos

Iedereen moet zich de vraag stellen of het Vluchtelingenverdrag ooit tot doel had om een grootschalige, uitzichtloze volksverhuizing teweeg te brengen. Want dat is het geval.

En wat moet er gebeuren met immigranten of rechtzoekenden die buiten de grenzen van mini-Schengen vallen?

Ambassades van mini-Schengenlanden zouden worden voorzien van hun eigen afdelingen van immigratie- en naturalisatiediensten (IND). De grootste afdelingen worden gevestigd in landen waar kampen voor oorlogsvluchtelingen zijn, zoals in Turkije. Alle rechtzoekenden – asielzoekers of niet – kunnen zich melden bij de IND van mini-Schengenlanden.

Chantage

Op deze wijze worden politieke vluchtelingen niet geweerd uit Europa. In mijn model krijgen landen als Turkije, Libanon en Jordanië geen cent. Hier geldt het principe dat de corrupte regimes niet moeten worden beloond. Een humanitaire daad gebeurt uit overtuiging, niet door chantage.

De miljarden die Brussel aan die landen wil geven, kunnen rechtstreeks worden gebruikt om de humanitaire situatie te verbeteren in de kampen waar de oorlogsvluchtelingen verblijven.

Daarnaast kan het geld worden gebruikt voor het inrichten van veilige zones in Syrië zelf. En als Italië zich zorgen maakt om de toestand in Libië, moet het formeel aan de EU en de NAVO durven te vragen om een deel van de kuststrook van Libië te bezetten en dat gebied dan als een veilige zone te beschouwen.

Voorrang

Ook kan dat geld worden aangewend om een beperkt aantal mensen dat in nood verkeert en bescherming nodig heeft, naar mini-Schengenlanden te brengen. Hierbij moeten we voorrang durven verlenen aan degenen die de meeste bescherming nodig hebben.

In de eerste plaats zijn dat christenen, homoseksuelen, en volkeren als de Yezidi’s. Moslims ook, maar bij voorkeur alleenstaande vrouwen, al dan niet met kinderen.

En de rest? Hebt u een groot hart? Waarom neemt u dan niet een of meer van de miljoenen ontheemde Afrikanen op? Ook zij zijn ontheemd.

U en ik zijn niet harteloos. Maar met de restrictieve toelating sturen we alle regimes in de wereld – bijvoorbeeld dat van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan – een strenge boodschap: niemand mag zich verrijken door het veroorzaken of in stand houden van humanitaire rampen.

Hoopvol

Nooit meer mogen er massaal mensen verdrinken in de Middellandse Zee. Nooit meer mogen zo veel weerloze mensen blootsvoets en onder inhumane omstandigheden door Europa. Europa moet niet gaan lijken op Afrika of het Midden-Oosten. Zij moeten Europeaniseren, dat is humaner en hoopvoller.

Er zullen na vandaag mensen zijn die mij meer haten dan gisteren. Ze vergeten dat ook ik, juist ik, de plicht heb om op een verantwoorde democratische wijze Europa, mijn huis, mijn enige huis, te verdedigen.

Dat is een humaan en werkbaar plan dat binnen een paar maanden kan worden uitgevoerd. Als de regeringen dit plan niet aandurven, moeten ze het voorleggen aan de echte machthebbers: hun volk.

bron: http://www.elsevier.nl/Nederland/blogs/2016/2/Een-effectieve-en-toch-humane-oplossing-voor-de-migratiecrisis-2754530W/?masterpageid=158566

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!