Je eigen volk helpen? Laat je hart spreken!

Je eigen volk helpen? Laat je hart spreken!

We hebben het vaak over gelukszoekers, en hoe ons eigen volk de hulp veel beter kan gebruiken. Hier hebben we een situatie van een Hollandse vrouw die hulp nodig heeft. Die opnieuw wil beginnen. Laat je hart spreken indien je de mogelijkheid hiertoe hebt: en doneer HIER. Lees haar hele verhaal ONDER DE FOTO:

Hulp2

Beste lezer, Het is niet makkelijk om uiteindelijk hulp te vragen, maar ik ben wanhopig, want ik zit in een uitzichtloze spiraal. Ik werd erop attent gemaakt dat dat misschien langs deze weg kon. Ik ben een alleenstaande, gescheiden moeder van drie kinderen, waarvan twee nog pubers zijn. Ik werk in de gezondheidszorg. In 2006 overleed mijn moeder aan een hersenbloeding; ik werd gebeld en moest met spoed naar het ziekenhuis. De dag ervoor had ik mijn moeder nog gesproken. De volgende dag zat ik daar met mijn beide ouders, maar eigenlijk was ook mijn vader weggegleden. Mijn moeder overleed diezelfde middag nog. Mijn vader besefte het niet meer; hij was er geestelijk niet meer bij. Thuiszorg geregeld, tafeltje dekje. De buren en ik reden vier keer in de week naar hem toe. Van Randstad naar Brabant. Na 3 maanden kon ik hem niet meer bereiken en ben ik naar hem toe gereden. Daar lag hij op de grond. De arts kwam, de ambulance, iedereen was er. En zo kwam mijn vader op de zwaarste afdeling van een verpleeghuis. Eigenlijk was ik binnen één dag mijn beide ouders kwijt. Mijn moeder was overleden en mijn vader psychisch vertrokken; hij wist zelfs niet meer dat zijn vrouw, mijn moeder, was overleden. Acht jaar lang ging ik elk vrij weekend naar hem toe. Mijn ouders waren hele fijne mensen. Ik heb een geweldige jeugd gehad en goede opvoeding. Daarom is het moeilijk om hier mijn verhaal te doen. In 2008 werd bij mij ernstige reuma geconstateerd en heb ik een paar keer in het ziekenhuis gelegen. In 2011 belandde ik op de IC na een val van de trap. Daarna ziekenhuis en revalidatie thuis. Vele malen met longontsteking in ziekenhuis gelegen.Toch ging ik weer werken zodra dat kon. Ben positief ingesteld, waar een wil is een weg. In 2014 overleed mijn vader. Mijn vader had weinig spaargeld, omdat de zorg er in had gehakt. De begrafenisverzekering bleek lang niet alle kosten te dekken. Na de begrafenis kreeg ik aanvullende rekeningen van koffietafel, bloemen en begrafenis. En daarna begon het. Ik heb de erfenis aanvaard zoals dat heet. Ik had geen weet dat je die ook kon verwerpen. De rekeningen bleven binnenstromen. Het CAK inde automatisch het geld voor de zorg in het verpleeghuis, maar kwam met grote naheffingen over 2013 en 2014. Daarna de belastingdienst; die wilde bijna alle zorgtoeslag terug van 2013 en 2014. Ik raakte er helemaal van ondersteboven. De inkomstenbelasting van 2014 kwam er achteraan moest ook betaald. Ik kon dat met mijn baan niet bekostigen. Ben gaan overwerken, maar daarmee kwam er ik er ook niet. Ondertussen ben ik ziek geworden, doordat ik niet meer kon slapen van de stress. Ben nu hartpatiënt , heb hoge bloeddruk en slaap amper. Overwerken mag niet meer doordat onze sector er slecht voor staat. Hierdoor mis ik elke maand ook nog zo’n 300 euro. Ik betaal alle rekeningen, heb geen huurschuld of schulden aan water/gas/ licht e.d. Ik heb een doorlopend krediet genomen. Jullie denken wellicht dat is niet erg. Het is heel erg, want elke maand, als ik alle rekeningen heb betaald, sta ik weer hetzelfde rood. Het is rood staan op de bank, je lost niets af maar betaalt wel rente. Ik slaap nauwelijks, ik pieker alleen maar. De laatste week van de maand hebben we niets meer, we eten dan brood. Dat geeft niets, maar ik wil zo graag met mijn kinderen een nieuwe start maken. Weg met dat krediet en weer kunnen slapen, van de medicatie af . Ik houd de moed er elke dag in. Voordat ik dit allemaal durfde te schrijven heb ik een kaarsje opgestoken in de kerk en gevraagd dit tot een goed einde te brengen. Ik wil weer gewoon blij kunnen zijn, niet de hele nacht wakker liggen, bang zijn dat er nog een rekening komt.Wij hebben geen luxe, we zitten niet op clubs en hebben geen krant of tijdschrift. We betalen de rekeningen en we eten. Kinderen helpen ook mee. Ik heb nog een tweede baantje erbij, maar heb met mijn duim tussen de deur gezeten waardoor ik bijna het topje ben verloren, die baan kan ik nu niet doen. De laatste jaren gaat het dus niet fijn. Maar ik zet altijd door. Ondanks mijn wanhoop, wil ik proberen een nieuwe start te maken. Samen met mijn kinderen. Ik heb het altijd gered tot na het overlijden van mijn vader. Dank jullie wel voor het lezen. Hartelijk dank.


 

Laat je hart spreken indien je de mogelijkheid hiertoe hebt: en doneer HIER.

 

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!