Incident in Almere, het lijkt klein Keulen wel

Incident in Almere, het lijkt klein Keulen wel

Dit incident heeft vorig jaar september plaatsgevonden maar komt nu pas naar buiten. Vader van 1 van de slachtoffers doet zijn verhaal. Lees en huiver:

Asielzoekers randden 18-jarige aan tijdens stapnacht

’De politie ontmoedigde mijn dochter aangifte te doen’

In de Herbergsteeg in Almere werden de twee vriendinnen vastgegrepen en aangerand. 

Ook Almere had een klein ‘Keuls drama’. In een uitgaansnacht vorig jaar september werden vrouwen in een donkere steeg door asielzoekers besprongen. Gijs Nederlof (55), vader van een van de slachtoffers (toen 18, nu 19), zette de zaak op de kaart. Dit is zijn persoonlijke verhaal.

Ik hoop dat de politie dit leest. Ik vind dat zij beter met slachtoffers om moet gaan

Gijs Nederlof (55), vader

,,Mijn dochter is niet het type dat stil in een hoekje gaat zitten. Ze is de zaterdag na die bewuste nacht gewoon weer naar haar stamkroeg in het centrum gegaan. Wilde dat ook per se. ‘Ik laat me niet kisten’. Ik vond dat goed. Je kunt je niet de rest van je leven verstoppen. Maar ik was wel blij dat er dit keer een hele groep vrienden meeging.

Natuurlijk heeft het haar veranderd. De meeste vrouwen van haar leeftijd denken dat zulke dingen anderen overkomen: zij weet dat het háár kan overkomen. Ze kan zich opeens akelig voelen als ze ’s avonds alleen in de stadsbus zit met alleen maar vreemde mannen om zich heen. Ze vraagt vaker of mijn vrouw haar op komt halen. En ze is op een zelfverdedigingscursus gegaan.

Ze blijft liever buiten de publiciteit, maar vindt het oké als ik het verhaal doe. Zonder foto, we willen niet op straat worden aangeklampt. Ik praat erover omdat ik hoop dat anderen die twijfelen of ze van zoiets aangifte moeten doen, doorzetten. En ik hoop dat de politie dit leest. Ik vind dat zij beter met slachtoffers om moet gaan.

In de Herbergsteeg in Almere werden de twee vriendinnen vastgegrepen en aangerand. .

 

Stilte
Ik spreek me ook uit omdat ik het erg vind dat het bestuur nergens op reageert. Niks. Stilte. Wat had het gescheeld als de burgemeester van Almere had gezegd: laat alle betrokken vrouwen alsjeblieft aangifte doen, dit willen we in deze stad niet, dit pikken we niet. Er liggen nu drie aangiften, maar er zijn mogelijk nog twee vrouwen die zich niet gemeld hebben.

Mijn dochter is meerderjarig en moest in haar eentje aangifte doen. Maar wat zeiden de twee zedenrechercheurs tegen haar? Dat ze zich wel moest realiseren dat haar naam en adres bij de verdachten bekend zouden worden. Dat ze er rekening mee moest houden dat er misschien geen zaak van zou komen.

Terwijl er onomstotelijk bewijs is: straatcamera’s hebben alles haarscherp geregistreerd. En ze kreeg niet eens een proces-verbaal mee, hoewel ik had gezegd: vraag ernaar. Ik noem dat ontmoediging.

Ze kreeg niet eens een proces-verbaal mee, hoewel ik had gezegd: vraag ernaar. Ik noem dat ontmoediging

Gijs Nederlof (55), vader

Schoenen
Het gebeurde in de nacht van zaterdag op zondag 27 september. Om half drie, de vaste telefoon. Mijn vrouw nam op en vóór zij was uitgesproken had ik mijn schoenen al aan. Op het politiebureau, 5 minuten bij ons vandaan, stonden zes agenten bij mijn dochter en haar vriendin. Later zou de persvoorlichter het ontkennen, maar een van die agenten zei me toen al: het waren mannen van het asielzoekerscentrum hier.

Mijn dochter die de verjaardag van haar vriendin in haar stamkroeg vierde, had even na tweeën gezegd dat ze naar huis wilde. Ze liep met haar vriendin vanaf de Markt door de Herbergsteeg op zoek naar een taxi. Opeens: rennende voeten. Ze werd vanachter vastgegrepen. Naar achteren getrokken. Terwijl de een haar vasthield, betastte de ander haar van voren. Ze had goddank een dikke trui en broek aan, ze was de week ervoor ziek geweest.

Angst
Het ging allemaal zo snel dat ze niet eens wist wanneer, wat, wie. Het besef kwam pas de dag daarna. Toen ze op het bureau screenshots van de camerabeelden onder ogen kreeg. Ze keek naar de mannen. Ze keek naar zichzelf. Aan de grond genageld. ‘Ik zag de angst in mijn eigen ogen’.

Haar vriendin begon te gillen, te meppen, te trappen, de mannen vluchtten. Toen ze terug in de kroeg de politie belden, stonden er binnen een mum van tijd agenten op de Markt. Die hebben drie mannen gearresteerd, van wie er in maart twee voor de rechter komen.

De agent vertelde me dat er op die plek die nacht al meerdere meldingen van aanrandingen binnen waren gekomen en dat ze die mannen al zochten. Na terugkomst van het bureau stond ik stijf van de adrenaline, ik ben niet meer naar bed gegaan en heb de hele gebeurtenis ’s nachts op Facebook gezet. En dat het mannen van het azc waren.

Ik heb daar geen spijt van: het zijn de feiten. Bovendien: had ik dat niet opgeschreven, was er nooit zoveel om te doen geweest. En als er niet zoveel om te doen was geweest, was het Openbaar Ministerie misschien nooit in actie gekomen.

Spelletje
Ik schrok wel. ’s Ochtends vroeg kwamen er al honderden reacties binnen. En eigenlijk is het nooit opgehouden. Ik heb te maken gekregen met het PVV-kamp dat roept dat dit nu het bewijs is dat alle asielzoekers niet deugen. Mensen zelfs die me vroegen of ze niet een knokploeg moesten samenstellen om naar het azc te gaan. Maar er waren ook mensen bij die mij verweten Wilders in de kaart te spelen.

Ik voel me speelbal in een raar politiek spelletje: ik ben niet van het opgewonden gedoe. Niet van die ene kant die roept dat ze allemaal op een bootje terug moeten. Niet van die andere kant die vindt dat ze allemaal zielig zijn. Alle mensen die écht op de vlucht voor oorlog zijn, zijn welkom. Maar het lijkt me dat ze dankbaar moeten zijn, geen rotzooi trappen, zich aanpassen.

De verdachten zijn Eritreeërs. Van 18 en 20 jaar. Ik ken hun namen. Ze waren na 3 dagen voorarrest weer op vrije voeten en ik kan zo uitzoeken waar ze wonen. Maar ik wil dat niet. Als ik oog in oog met hen stond: ik zou niet eens weten wat ik zou doen. Ik heb vanaf het begin alleen gewild dat ze vervolgd zouden worden, berecht, gestraft. Dat is het belangrijkste. Voor mijn dochter. Dat zij weet dat dit niet normaal is. En dat niemand ermee wegkomt.”

bron: ad.nl

3 comments on “Incident in Almere, het lijkt klein Keulen wel
  1. Wilma Habes schreef:

    Vraag me wel eens af, als dit Angela Merkel of iemand van ons koningshuis zou overkomen, zou alles dan ook met de mantel der liefde bedekt worden?

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!