Dit land is van ons! We moet het heroveren.

...

Kijk hem daar staan. Op dat balkonnetje. Met zijn kinderen en zijn zwangere, onderdanige vrouw. Nederlanders hebben er alles aan gedaan opdat hij een vooral modern balkonnetje heeft gekregen. Hij houdt een apparaat in zijn hand  dat door de Westerse beschaving is voortgebracht. Goed Nederlands blijkt hij niet te kunnen spreken. Er komen sowieso slechts schunnigheden uit zijn mond. Hij grijpt in zijn kruis, spuugt, gooit met eieren. En hij gooit, vanaf dat balkonnetje, een fles naar een journalist op straat. Die fles is hij nog speciaal gaan halen uit zijn huis. Het is dus een voorbereide moordaanslag. (Al zullen Nederlandse rechters daar dan weer een andere draai aan geven.) Maar de politie vond het niet nodig hem gelijk te arresteren. Het staat allemaal op beeld. manWie weet heeft hij een Nederlands paspoort. Maar wat heeft hij ervoor gedaan om dat Nederlandse paspoort te krijgen? Tja, misschien is hij zelfs in Nederland geboren. Is hij daarom een Nederlander? Ik vind van niet. Ik hoor de reactie al aankomen. Alsof er geen Nederlands tuig bestaat, dat niet al generaties in dit land woont en minstens zo’n puinhoop van het eigen leven heeft gemaakt. En op basis van welk recht die dan meer ‘rechten’ moeten hebben, meer ‘respect’, meer ‘begrip.’ Het antwoord is ja. Dat recht bestaat. Dit is ons land. Het land van de Nederlanders. Zij zijn Nederlanders omdat zij hier al generaties wonen. Dat geeft hen morele rechten, culturele rechten. Die hebben ze gekregen omdat hun ouders, hun grootouders, en daar weer de voorouders van , hier het land hebben bewerkt, op de steigers hebben gestaan, administratieformulieren hebben ingevuld, kinderen hebben gebaard, met slechte geweren in schuttersputjes hebben gestaan. En ja, ook op balkonnetjes schunnige taal uit hebben geslagen. Nederlanders bezitten een gewoonterecht, het spreekt vanzelf, het heeft ons tot Nederlanders gemaakt, met elkaar, een schitterend land, met blote handen gered van het water uit de zee en uit de telkens weer overstromende rivieren. Voor een deel was dat ongetwijfeld toeval en geluk, maar daarom is het nog niet willekeurig. Ons is dat laatste wijs gemaakt. Een enorm misverstand. Het is niet willekeurig dat we hier leven. Het heeft een geschiedenis. En dat schept een verantwoordelijkheid. Een plicht. Wij moeten daarom niet onze handen in de lucht steken en het opgeven. Wij moet dit land heroveren. Wie hier generaties woont is een Nederlander. Wie hier langskwam, niets bijdroeg en de boel verziekte, mag gaan. Nederland moet georganiseerd worden volgens een verdienmodel. Het is een eer om hier te wonen. Het is geen willekeur. Het is dus een gift aan de immigranten, en daarvoor verlangen wij iets terug. Het is dat besef dat we weer moeten heroveren. En het besef dat dit onze grond is. De grond die door onze voorouders is drooggemalen, en volgebouwd. Wat overigens best wat minder vol, wat minder haastig, en wat minder lelijk had gekund. Want wie zit nu te wachten op het soort balkonnetje waarachter deze vreemdeling ons voor rotte vis uitmaakt. Dus er is nog een hoop te doen. Maar dat is een ander verhaal. Er is veel gedaan en er is altijd nog veel meer te doen. Daar zij wij dan weer goed in, anders dan dat soort mannen op die balkonnetjes. Wij pakken dingen aan. Wij zijn Nederlanders. Maar wat er vooral te doen is: Het besef in ons hoofd moet terug. Het besef dat de grens is bereikt. En dat van nu af aan de herovering gaat beginnen. Dat wij niet vluchten. Want dit land is van ons. Wij, en onze voorouders, hebben dat verdiendGenoeg is genoeg. – BRON

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!

%d bloggers liken dit: