Orgaandonatie, jij stemt voor! Maar waar zitten de HEFTIGE addertjes???

Kritische kanttekeningen bij orgaandonatie en hersendood

 
U hebt waarschijnlijk veel positieve publiciteit gehoord over orgaan- en weefseldonatie, informatie die wordt verstrekt door medische professionals die nauw betrokken zijn bij het doorgeven van de “gift van het leven”. Men laat ons bewust geloven, dat de donor al echt dood is, voordat organen of weefsel worden weggenomen. Men laat met opzet weg, dat een donor de noodzakelijke procedure levend moet ondergaan.

Het is de verwijdering van de vitale organen waaraan de schenker overlijdt!

In de vroegste ontwikkeling van niertransplantatie, in de jaren vijftig en zestig, werd gebruik gemaakt van enerzijds levende donoren en anderzijds donoren die aan een hart- en circulatiestilstand waren overleden. Dit waren destijds de enige in aanmerking komende orgaandonoren. De term “hersendood” kende men niet. 

Met vallen en opstaan ontdekte men, dat het onmogelijk was om de voor anderen leven rekkende operatie uit te voeren, als de organen afkomstig waren van iemand die écht dood was. Bij een overledene treden namelijk binnen een paar minuten orgaanbeschadigingen op door zuurstofgebrek. 

Om de experimentele procedures van artsen te rechtvaardigen was het noodzakelijk om met een oplossing te komen. Zo is men op de gekunstelde term “hersendood” gekomen: “zo-goed-als” dood. 

Er ging een doos van Pandora open, toen chirurgen zich realiseerden dat ze de mogelijkheid hadden om gezonde organen van “zo-goed-als dood zijnde” of “hersendode” personen te implanteren bij een ziek persoon.

Om de diagnose hersendood (in het Engels Declare Brain Death of DBD) te kunnen stellen ontwikkelde men in Amerika tussen 1968 en 1978 meer dan 30 verschillende sets van criteria. Elke nieuwe set was minder streng dan de vorige.

Beste lezer, de criteria voor “hersendood” zitten vol gebreken!

Niet lang geleden werd een jonge man uit Oklahoma “hersendood” verklaard, maar zijn nicht, een verpleegster, zag dat er respons was tijdens de 4 uren voorbereiding, die nodig was om zijn organen weg te nemen. De transplantatie is niet doorgegaan. Deze jonge man is het levende bewijs dat “hersendood” niet echt dood is. Als zijn organen waren weggenomen, zou hij zijn vermoord.

Hij heeft zelfs verteld dat hij hoorde en begreep wat de doctoren van plan waren, maar dat hij als gevolg van zijn hersenletsel niet in staat was om te spreken. Hij kon niet schreeuwen “STOP!” terwijl het ging om het oogsten van zijn eigen organen.

Belangrijk: dit is geen alleenstaand geval.

Wanneer men organen wil oogsten en de donor heeft nog hersenactiviteit, dan wordt een niet-reanimeren verklaring aangevraagd, zodat ze het kunstmatige beademingsapparaat kunnen stopzetten.

Als de donor 75 seconden geen pols meer heeft (maar het hart klopt nog wel) kunnen de organen en weefsels worden weggenomen – dit heet in het Engels “Donation by Cardiac Death” (DCD).

In Nederland gebruikt men de termen heartbeating donatie en non-heartbeating donatie. Heartbeating donatie wil zeggen dat een donor “hersendood” is met een intacte circulatie (de donor ligt aan een beademingsmachine). De circulatie wordt pas stop gezet ná de donatieprocedure. De functie van de organen bij heartbeating donoren blijft dus intact.

Wist u, dat de organen worden verwijderd terwijl de patiënt een verlammend middel krijgt toegediend, maar geen verdoving of anesthesie?! 

Zodra de diagnose DBD (“hersendood”) of DCD (75 seconden geen pols meer, hart klopt nog, heartbeating) is gesteld en radeloze familieleden hebben toestemming gegeven (of de overheid, als er geen familieleden worden gevonden) ondergaat de “orgaandonor” uren, soms dagen van afschuwelijke behandelingen om het lichaam, de container van “reserveonderdelen”, te preserveren tot een geschikte ontvanger is opgespoord.

De waarheid van de afschuwelijke behandeling en de dood van de donor

De patiënt krijgt geen verdoving. Het operatief weghalen van meerdere organen duurt gemiddeld, drie tot vier uren, terwijl het hart klopt, de bloeddruk en ademhaling normaal zijn, al is het met behulp van een machine. Nadat elk orgaan zorgvuldig is weggesneden wordt uiteindelijk het kloppende hart stopgezet, juist voordat ook dat orgaan wordt verwijderd.

Het is een goed gedocumenteerd feit, dat de hartslag en de bloeddruk direct omhoog gaan, wanneer de eerste incisie in de hersendode patiënt wordt gemaakt. Dit is precies dezelfde reactie die een anesthesist ziet bij een gewone patiënt die tijdens een normale operatie te weinig anesthesie heeft toegediend gekregen. Maar, zoals eerder gezegd, orgaandonoren krijgen geen anesthesie toegediend.

Er steken steeds meer protesten van verpleegkundigen en anesthesisten de kop op, die reageren op de bewegingen van een verondersteld “lijk” tijdens de operatie. De bewegingen zijn soms zo hevig dat het onmogelijk is geworden om door te gaan. Als gevolg van hun persoonlijke ervaringen hebben vele professionals in de medische wereld hun naam van het donorregister laten schrappen en hebben twijfels over hersendode donoren, of zij werkelijk dood zijn of niet.

De vraag aan familieleden

De overheid is nauw betrokken bij het bevorderen van orgaantransplantaties. Een Amerikaans mandaat uit 1998 stelt dat artsen, verpleegkundigen, pastores en andere werkers in de gezondheidszorg de potentiële orgaandonor of diens familieleden niet mogen benaderen zonder goedkeuring van het regionale orgaan zoeksysteem.

Alleen een “aangewezen aanvrager”, speciaal opgeleid om familieleden te benaderen, mag dat. Waarom? Omdat studies aantonen dat deze “specialisten” meer succes hebben in het verkrijgen van toestemming. Ze zijn opgeleid om “het concept van orgaandonatie te verkopen”, met behulp van emotioneel beladen termen als “het doorgeven van de gift van het leven”, “het hart van je geliefde zal voortleven in iemand anders” en andere platitudes.

Vergeet niet, dat de donatie en transplantatie-industrie een miljardenindustrie is.

Terwijl de familie in shock is wordt enorme druk uitgeoefend. Op basis van feitelijke informatie is de familie niet in staat een beslissing te nemen. “Toestemming” wordt meestal verkregen na zacht manipulerende dwangmiddelen. “Er is geen hoop op herstel!” is de eerste stap in dit proces, gevolgd door de valse verklaring van zo-goed-als dood: “hersendood”.

Familieleden worden overgehaald om toestemming  te geven, ze voelen zich zelfs verplicht. De gruwelijke feiten van de dood van de orgaandonor, worden op zijn vroegst pas nadat de procedure is voltooid pijnlijk duidelijk; familieleden en geliefden in hun schuldgevoel en verschrikking alleen achterlatend.

...

De “ik wil donor worden” campagne laat het lijden van de familie en de wroeging achteraf buiten hun campagne. De realiteit te zijn gedwongen om een beslissing te nemen, terwijl ze niet volledig op de hoogte worden gebracht van alle feiten, op het moment dat ze mentaal of emotioneel niet in staat zijn om een gebalanceerde keuze te maken, laat de familie in twijfel achter.

De familie beseft soms achteraf toestemming te hebben gegeven voor iets wat ze dachten dat goed was. Te laat beseffen ze, dat als de donor echt dood was geweest, diens organen niet geschikt zouden zijn geweest voor transplantatie.

Er is voor deze familieleden geen psychologische hulp beschikbaar, hun lijden wordt namelijk niet erkend.

Life Guardian Foundation

De Life Guardian Foundation is opgericht door moeders die het hartzeer van te zijn misleid uit persoonlijke ervaring kennen. Na het verlies van hun kinderen willen zij andere moeders waarschuwen. Hun website is www.thelifeguardian.orghttp://www.lifeguardianfoundation.org/. De term hersendood is volgens hen uitgevonden om legaal medische experimenten te kunnen uitvoeren met organen van levende mensen.

De jeugd loopt het meest gevaar

Bij een jongere is er vaker haast om de diagnose “hersendood” te stellen. Hun organen zijn immers van de beste kwaliteit.

Voordat men de diagnose hersendood mag stellen wordt een apneutest gedaan.

De apneutest is een medisch onderzoek om te kijken of een beademde patiënt nog spontane ademhalingsactiviteit vertoont. Het is de laatste “klinische” test van het Protocol Hersendoodcriteria met betrekking tot de donorprocedure.

Een beademingsapparaat of ventilator is een apparaat dat een patiënt die niet of slecht zelfstandig kan ademen, kunstmatig van een mengsel van lucht en zuurstof voorziet en de door het lichaam geproduceerde koolstofdioxide afvoert.

Het feit dat een patiënt aan beademingsapparaat ligt, betekent niet dat de hersenen permanent arbeidsongeschikt zijn! Dit “life support”-apparaat kan een aanvulling zijn op de situatie van de patiënt. 

Het is absurd om voor een apneutest de beademing uit te zetten, wetend hoe belangrijk deze kan zijn in de tijd die het lichaam nodig heeft om te herstellen. Toch is het met een apneutest de bedoeling dat de patiënt 10 minuten wordt losgekoppeld. Deze apneutest is soms dodelijk.

Geef dus aan de medische staf bewust de opdracht: Doe geen apneutest!

Dr. Paul Byrne is van mening dat hersendood geen echte dood is, dat is het nooit geweest en zal het nooit worden. 

Bijna alle staten in Amerika en acht landen in Europa hebben het “geen-bezwaarsysteem” ingevoerd. Dit houd in dat mensen vanaf hun geboorte geregistreerd zijn als donor en pas van deze lijst worden afgehaald wanneer zij zichzelf afmelden. Dit betekent dat we allemaal zonder onze uitdrukkelijke toestemming slachtoffer kunnen worden van het wegnemen van onze organen!

Vooruitgang

Er is grote vooruitgang geboekt op het gebied van kunstmatige organen en sterk verbeterde kunstharten komen binnenkort beschikbaar.

Dit is hoopvol nieuws voor mensen met hersenletsel: er zijn in Japan en Duitsland succesvolle resultaten behaald met hypothermie therapie. Kans op slagen 60 tot 70%.

Ook heeft een nieuw onderzoek aangetoond, dat bij patiënten met hoofdletsel het steroïde progesteron soelaas biedt.

Het is moreel onaanvaardbaar door verminking de dood van een mens te veroorzaken, ook al wil men daardoor de dood van andere mens uitstellen.

Het redden van een leven is een goede zaak, maar om daarvoor anderen als schapen op te offeren?

Het goede nieuws is, dat onderzoekers methoden hebben ontdekt om organen te laten groeien op basis van de eigen genen van de patiënt. De Nobelprijs voor geneeskunde ging in 2012 naar John Gurdon en Shinya Yamanaka, voor de ontdekking dat volwassen cellen opnieuw kunnen worden geprogrammeerd tot stamcel. De “pluripotente” varianten van deze stamcellen kunnen uitgroeien tot bijvoorbeeld huid, hart of hersenen.

© Dr Paul A Byrne

Dr. Byrne (1933), kinderarts en neonatoloog in ruste houdt zich al sinds 1967 bezig met het onderwerp leven en dood, en geeft over de hele wereld lezingen over de werkelijkheid van orgaandonatie. www.truthaboutorgandonation.com

%d bloggers liken dit: