De parasoloorlog en de handdoekenterreur!

...

Vakantiegangers die met ligbedjes urenlang de beste plekken aan de mediterrane kust bezet houden, zonder dat ze op het strand zijn. Ik geef toe: het is onbeschoft, maar toch stond ook ik in Spanje iedere ochtend om 7 uur naast mijn bed om een plekje op het strand te confisqueren.
Samen met mijn man en onze twee kinderen zouden we een week vertoeven aan de Spaanse kust. Bewust hadden we dit jaar gekozen voor een hotel aan zee, want hoe fijn is het als je met je handdoekje vanuit je hotel zo het strand op wandelt? Voor ons hét ultieme vakantiegevoel.

Reserved-towel_lowres
Dit vakantiegevoel werd echter al meteen een stuk minder toen ik al op dag 1 zo krom als een garnaal bovenop een rotsblok lag met uitzicht op een prachtig zandstrand gevuld met lege – ik herhaal – lege strandbedjes. Op een aantal zonaanbidders na, waren de eigenaren van deze strandbedjes namelijk in geen velden of wegen te bekennen. Tot mijn grote frustratie…
Uit een kleine rondvraag bij mijn Spaanse buren, die tevens hun handdoeken hadden gespreid op de puntige rotsblokken, blijkt dat toeristen zich, in de vroege ochtend, de beste plekken op het strand toe-eigenen. Om vervolgens weer naar het hotel te vertrekken voor een baantje in het zwembad, uitgebreide lunch of urenlange siësta! Waardoor andere toeristen én locals bovenop de rots belanden.
Ik hoor de frustratie in de stem van de Spanjaard en even denk ik ‘Zal ik dan ook?’ ‘Nee’ denk ik meteen. Het is een belachelijk idee. We hadden dit jaar bewust gekozen voor een hotel aan het strand omdat we geen zin hadden in die jaarlijkse ligbeddenrace aan het zwembad. Dan ga ik nu toch niet in alle vroegte opstaan voor een mooi plekje op het strand?
Maar geloof me: je gaat uiteindelijk overstag omdat je huid na een paar dagen niet bruin maar bont en blauw kleurt, je rug in mum van tijd transformeert in die van een bejaarde en de schaafwonden op je huid zich in rap tempo vermenigvuldigen. Nog steeds ben ik er niet trots op, maar ook ik heb me een week lang schuldig gemaakt aan deze parasoloorlog. Ik kon niet anders.
De rest van de vakantie galmde iedere ochtend om 7 uur het geluid van mijn wekker door de hotelkamer, en sloop ik gewapend met parasol en ligbed het strand op voor een plek. Na een aantal dagen maakte ik er zelfs een sport van om een nóg betere plek te bemachtigen dan de dag ervoor. Met succes! Dagenlang hebben we intens genoten van de Spaanse kust vanaf dé beste plekken.
En ja, net als de toeristen waaraan ik mij de eerste dag mateloos ergerde lieten wij onze strandplek weleens onbemand achter voor een uitgebreide lunch, of een dutje in het hotel. Onbeschoft? Dat zeker! Maar we wisten ook dat als we onze spullen zouden pakken, we de rest van de middag opnieuw vertoefden op een rotsblok. En eerlijk? Daar had ik gewoon écht geen zin in. En ach, wie kende ons hier nou?
Als je mij voor vertrek had gezegd dat ik iedere ochtend met mijn parasol over het strand zou rennen met tientallen andere toeristen om een plekje te bemachtigen, had ik je waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Het was ook helemaal niets voor mij, en ook ik foeterde vroeger op vakantiegangers die bedjes wegkaapten. Zó vervelend.
Ik had dan ook nooit verwacht dat ik zou meedoen aan deze flauwekul. Maar wat moet je dan? Op een strand verderop was het niet anders hadden we al ontdekt. Dus we hadden de keus: óf meedoen óf een week lang op een rotsblok vertoeven. Nou, dan is voor mij de keuze snel gemaakt. Netjes is het niet, maar we hebben wél een topvakantie gehad.” – BRON

...
,

Rood, wit en blauw zijn de kleuren waarvan ik hou!

%d bloggers liken dit: